APPELPOP

‘Ben jij nog nooit op een festival geweest?’ vroeg Monique twee weken geleden.
Hilde voelde haar wangen rood worden. ‘Zo raar is dat toch niet?
‘Ga gewoon mee. Bij Appelpop is de toegang gratis.’
Ze fronste geïrriteerd haar wenkbrauwen. Daar ging het haar helemaal niet om. ‘Ik weet niet of Freek –’
Monique liet haar niet uitpraten. ‘Freek vindt dat prima, dat weet ik zeker.’
In dat laatste kreeg haar vriendin gelijk, en dat was voldoende om haar over te halen.
Nu ze in haar afgeknipte spijkerbroek en bikinitopje voor de spiegel staat, twijfelt ze of ze daar wel zo blij mee is. Ze draait een slag en bekijkt haar billen.
‘Het staat je super, echt waar. Jij kan dat nog makkelijk hebben.’ Monique wuift al haar overige bezwaren weg en plukt aan haar haren. ‘Ik zou dat knotje uitdoen. Gewoon lekker los laten hangen, net als ik.’
Ze twijfelt. Misschien ligt het aan het harde licht van de plafonniere op de logeerkamer. Hier staat zo’n outfit toch heel anders dan bijvoorbeeld op het strand, of… een festivalterrein. Ze houdt haar buik in. Zo gaat het wel. Ze draait aan het festivalbandje om haar pols. Stay wild staat erop en de kleur matcht zelfs met haar bikini. Dat moet een teken zijn. Ze lacht naar haar vriendin. ‘Oké dan,’ zegt ze tegen haar spiegelbeeld. ‘Dan ga ik zo.’
Monique klapt in haar handen. ‘Yes! Let’s go!’

🍏

In de rij voor de ingang klinkt van ver de vrolijke muziek van Rolf Sanchez en als vanzelf deint ze mee op het ritme. Dit soort dingen doet ze veel te weinig, beseft ze. Ze is gek op muziek, dansen, gezelligheid en veel mensen om zich heen. Het is dat Freek… Nee. Zo mag ze niet denken. De enige die haar hierin beperkt is zijzelf. Al durft ze hem niet –
‘Jij hebt er zin in zo te zien.’
Ze schrikt op uit haar gedachten en kijkt in het grijnzende gezicht van een jongeman in een Appelpopshirt. Ze laat haar armen zakken. Staat ze serieus al te dansen voor ze goed en wel binnen is? ‘Zeker weten,’ mompelt ze. Onrustig kijkt ze om zich heen op zoek naar Monique. Die stond hier net echt nog.
‘Je vriendin is al doorgelopen.’
‘O.’ Meer weet ze niet uit te brengen nu haar blik is blijven hangen op zijn gezicht.
‘Bijzonderheden?’
Ze trekt haar wenkbrauwen op. Bijzonderheden? Wat dacht je van die donkerbruine ogen van hem, en zijn kaaklijn? Om over zijn mooie krullen nog maar te zwijgen.
Hij knikt naar haar handtas. ‘Of je iets bijzonders in je tas hebt. Er mag geen eten of drinken mee naar binnen, geen glaswerk of blik.’
Ze zou zweren dat hij knipoogde. ‘Ah… dat.’ De mensen achter haar zuchten. ‘Nee, niets bijzonders. Lipgloss, dat soort dingen.’ Waarom zegt ze dat? Alsof hem dat iets interesseert.
Onhandig ritst ze haar tas open en laat hem de inhoud zien. Hij knikt geamuseerd, en kijkt haar langer aan dan nodig. Of verbeeldt ze zich dat? Zijn blik zorgt voor een kriebel in haar buik die haar totaal overvalt. Ze moet maken dat ze wegkomt hier. Snel ritst ze haar tas dicht en zonder verder nog iets te zeggen loopt ze door het poortje het festivalterrein op.
‘Veel plezier,’ roept hij haar na.

🍏

‘Nog een biertje?’ schreeuwt Monique.
Hilde deinst achteruit en schudt haar hoofd. ‘Dan vind ik straks onze tent niet terug.’ De gedachte dat ze tussen twee uur vanmiddag en nu, al meer heeft gedronken dan normaal gesproken in een maand, verdringt ze.
Monique haalt haar schouders op. ‘Ik ben toch niet van plan te gaan slapen. En het is pas half acht.’ Ze kijkt opzij en dan weer naar Hilde. ‘Hij houdt je nog steeds in de gaten, hoor, die portier van je.’
Hilde kijkt over Moniques schouder en zwaait giechelig naar de veel te knappe, en bovendien te jonge kerel, die haar al een uur vasthoudt met zijn ogen. Monique verdwijnt in de menigte richting de bar.
Hoe zouden die krullen voelen? Jezus, Hilde, je lijkt wel een puber. Toch kan ze het niet laten haar hoofd opnieuw te draaien. Zijn Appelpopshirt zit strak gespannen om zijn bovenarmen. Hij is minstens twee koppen groter dan zij. Ze draait zich snel weer om, straks denkt hij nog dat ze iets van hem wil.
Haar lichaam beweegt soepel op het ritme van de muziek en ze houdt haar handen boven haar hoofd. Haar cowboylaarsjes zitten onder de modder, en zuigen zich af en toe vast als ze danst op een te drassig stuk grond. Ze gaat volledig op in de klanken van Alles is liefde van Bløf en zingt de tekst uit volle borst mee. De tijd dat het haar interesseerde wat anderen van haar denken is voorbij.
Een fractie van een seconde verstijft ze als twee sterke armen zich van achteren om haar middel vouwen en met haar meebewegen. Ze hoeft zich niet om te draaien om te weten wie er achter haar staat. Om zijn pols zit eenzelfde festivalbandje als dat van haar. Carpe Diem staat er op het zijne. Hij fluistert in haar oor en zijn adem die langs haar wang strijkt, bezorgt haar kippenvel. ‘Zoek je een danspartner? Je staat zo alleen.’
Grinnikend draait ze zich half naar hem om, zonder te stoppen met dansen. ‘Zie ik eruit alsof ik het niet in mijn eentje red?’
Op het ritme van de muziek trekt hij haar met haar rug tegen zijn buik. Het maakt een gevoel in haar los dat ze lang niet heeft gehad. Veel te lang. Hij lacht. ‘Je lijkt me niet het type dat zich makkelijk laat redden.’
‘Hoe zou je dat willen doen dan? Heb je soms ergens een wit paard geparkeerd staan waarop je me kan meenemen?’ O god, zei ze dat echt? Staat ze hier nu ongegeneerd te flirten? Waar is ze mee bezig? Dit kan ze niet maken tegenover Freek.
Haar oog valt opnieuw op zijn armbandje. Het duurt enkele seconden voor ze beslist. Carpe Diem. Dat is precies wat ze gaat doen. Alle gedachten aan Freek zet ze vanavond overboord. Ze wil genieten van dit moment. En ze mag toch wel gewoon met iemand dansen? Daar doet ze niemand kwaad mee. Voluit zingt ze mee: ‘Dat ene cadeau dat niemand nog verwachtte…’
Monique komt aanlopen met een treetje bier en schudt lachend haar hoofd als ze haar ziet dansen. Weer is daar die stem in haar oor en zijn adem die kietelt. ‘We kunnen kijken of hij verderop in het weiland staat,’ zegt hij uitdagend. ‘Ga je mee zoeken?’
Hilde laat zich bij haar hand pakken door haar portier en loopt achter hem aan. Vragend kijkt ze nog een keer om naar Monique. Die is in gesprek met degene naast haar. Ze volgt hem weg van de drukte, naar de rand van het terrein. ‘Ik hoor nog niets hinniken.’ Ze giechelt.
Hij draait zich glimlachend naar haar toe, trekt haar tegen zich aan en kijkt dan serieus. ‘Je bent prachtig,’ zegt hij terwijl hij een vinger over haar wang laat glijden.
Haar hart bonkt zo hard in haar borstkas dat hij dat wel moet horen. ‘Ik weet niet of ik dit wel moet doen.’
Hij legt een vinger op haar lippen. Met zijn andere hand veegt hij een pluk haar achter haar oor. ‘Ik denk dat ik wel weet wat wij moeten doen.’ Langzaam buigt hij naar haar toe.
Hier is geen ontkomen aan. Deze aantrekkingskracht laat zich niet tegenhouden en haar laatste restje verstand verliest het van haar gevoel. Hun lippen vinden elkaar en de wereld om haar heen verdwijnt. Ze laat haar schroom achter zich, woelt door zijn krullen en duwt zich dicht tegen zijn warme lijf. Ze wankelt, maar zijn sterke armen bieden houvast.
In de verte zingt Bløf Lief, ga dan mee als hij zich voorzichtig van haar losmaakt en haar optilt alsof ze niets weegt. Ze slaakt een hoog gilletje en haar cowboylaarsjes vallen uit.
In zijn armen draagt hij haar naar een deken onder een grote boom. ‘Bij gebrek aan dat paard, doe ik het maar even zo.’

🍏

Hilde probeert overeind te komen, duwt zichzelf een klein stukje omhoog met haar elleboog, maar haar hoofd bonkt zo zwaar dat ze beter kan blijven liggen. Voorzichtig laat ze zich weer zakken op de geruite deken, die vochtig is van de dauw op het gras. Ze draait haar hoofd opzij en glimlacht. Daar ligt hij, in diepe slaap. Zijn volle lippen net niet gesloten.
Hoe kan het zo uit de hand zijn gelopen? Hebben ze het eigenlijk wel veilig gedaan? Ze ziet nergens een gebruikt condoom liggen. Zwanger zal ze in ieder geval niet worden. Dan denkt ze aan Freek en trekt haar maag zich samen. Haar lieve, trouwe Freek.
Haar mond is droog. Naast haar in het gras liggen twee lege flessen rode wijn en een lege fles Muscato d’Asti. Hebben ze die allemaal samen soldaat gemaakt? Ze kan zich niet herinneren waar ze die vandaan hebben gehaald. Boven haar hoofd vindt ze een halfvolle fles cola. Ze neemt een flinke slok, en is bang dat ze moet spugen. Ze rilt. Zal ze tegen hem aan gaan liggen? Ze wil hem niet wakker maken.
Zachtjes strijkt ze met haar wijsvinger over zijn neusbrug tot aan het puntje van zijn neus. Hij wordt niet wakker. Ze draait zich nu volledig op haar zij en vlijt zich tegen de man die haar leven, in een paar uur tijd, volledig op zijn kop heeft gezet.
Ze sluit haar ogen en zucht diep.
‘Hier ben je!’ Monique staat een paar meter bij haar vandaan en kijkt met grote ogen naar hun geïmproviseerde liefdesnest. Ze reikt Hilde haar cowboylaarsjes aan. ‘Deze lagen bij het prikkeldraad. Je lijkt Assepoester wel.’
‘Ssst.’ Hilde drukt haar vinger tegen haar lippen terwijl ze rechtop gaat zitten. Weer die bonkende hoofdpijn. Met moeite trekt ze haar laarsjes aan haar koude voeten.
Monique schudt haar hoofd. ‘Dit was ook weer niet wat ik bedoelde toen ik zei dat je eens iets losser moest worden.’
Ze duwt de arm van haar vriendin weg als die haar overeind wil trekken. ‘Ik kom al.’ Wankelend op haar benen volgt ze Monique naar hun tent. Na een meter of vijf blijft ze staan en kijkt nog een keer achterom. Als vanzelf glijdt er een glimlach over haar gezicht. Hij slaapt nog steeds, haar knappe… Hoe heet hij eigenlijk? Als ze doorloopt neemt ze zich stellig voor zijn naam en zeker ook zijn nummer te achterhalen, voordat ze dit terrein vandaag verlaat.
‘Heb jij niet iets uit te leggen? Dit kan je toch niet maken?’ vraagt Monique als ze hun tent hebben bereikt.
Verbaasd kijkt Hilde haar aan. Volgend jaar ga ik alleen naar Appelpop, flitst het door haar hoofd. Ze is Monique toch geen verantwoording schuldig? ‘Je hebt gelijk. Ik had niet zomaar bij hem weg moeten lopen terwijl hij nog sliep.’ Zonder Moniques reactie af te wachten draait ze zich om en haast zich terug naar de man die haar het gevoel geeft dat ze alles aankan.
‘Shit.’ Bij de geruite deken kijkt ze om zich heen. Hoe ver weg kan hij zijn? De fles cola heeft hij zo te zien leeggemaakt, en blijkbaar vond hij het nodig om het etiket eraf te halen. Ze schopt de fles weg en dan ziet ze het. Alsof ze een uit het nest gevallen vogeltje wil redden, knielt ze op de deken en houdt het verfomfaaide stuk papier met twee handen vast. Daar, tussen het Coca Cola-logo en de barcode, staat het: Niels. En een telefoonnummer. Haar hart maakt een sprongetje.
En Freek? roept een venijnig stemmetje in haar hoofd. Als een hond die uit het water komt, schudt ze haar hoofd. Ze vouwt het etiket een paar keer dubbel en verstopt het achter het bandje van haar beha.

🍏

Met een lepeltje veegt Hilde een klodder vla van zijn kin en voert hem die opnieuw. ‘Freek, doe je mond eens wat wijder open, anders valt alles er weer uit.’
Hij luistert en doet zijn mond overdreven ver open.
Ze glimlacht naar hem. ‘Dankjewel, dat gaat makkelijker. Is het lekker?’
Hij knikt en slikt moeizaam. ‘Hoe was Appelpop?’
Ze had die vraag natuurlijk verwacht, toch kost een goed antwoord formuleren haar moeite. ‘Het was gezellig met Monique, leuke muziek, lekker sfeertje. Er waren veel jonge mensen.’ Haar wangen gloeien en ze richt haar blik op het bakje vla om hem niet aan te hoeven kijken. ‘Wij waren verreweg het oudst, dus we hadden wel bekijks als vijftigplussers in onze afgeknipte spijkerbroeken en bikinitopjes.’
Zal ze hem eerlijk vertellen wat er is gebeurd? Wat schiet hij ermee op? Ze ziet die Niels waarschijnlijk nooit meer. Hij heeft niet gereageerd op haar appje van vanmorgen.
Freek lacht en zijn ogen beginnen te twinkelen. ‘Zie je nou, goed dat je bent gegaan. Je straalt helemaal. En ik heb me prima gered hier.’ Hij knijpt zijn ogen licht samen en heeft een flauwe glimlach om zijn mond. ‘Moet je vaker doen, even lekker ertussenuit. Je zorgt zo goed voor me, dat verdien je.’
Haar telefoon trilt in haar handtas. Het zal toch niet. Ze haalt hem uit haar tas en haar adem stokt als ze het berichtje leest.
‘Iets leuks?’ Weer die twinkel in Freeks ogen.
Ze kijkt hem recht aan. ‘Ja.’
Hij glimlacht. ‘Doe nog maar een hapje vla.’
Ze steekt het lepeltje in zijn mond en haar ogen lopen vol als ze naar hem kijkt. Haar Freek. Haar rots in de branding die al vijf jaar hier in het verzorgingshuis zit, aan zijn rolstoel gekluisterd. Ze slikt moeizaam en opeens weet ze wat haar te doen staat. ‘Wacht even.’ Het schaaltje zet ze op Freeks nachtkastje. Opnieuw opent ze WhatsApp en zonder aarzelen verwijdert ze het bericht dat ze het laatst heeft ontvangen. In haar contactenlijst doet ze hetzelfde met zijn nummer.
Op dat moment gaat de deur open en uit automatisme kijkt ze achterom. Even weet ze niet waar ze het zoeken moet. Daar staat hij, in een spijkerbroek met een wit overhemd, zijn mouwen opgerold tot halverwege zijn onderarmen. Ze krijgt geen lucht.
‘Niels, dit is mijn vrouw, Hilde. Niels is sinds vanmorgen nieuw op de afdeling.’
Niels lacht breeduit en steekt zijn hand naar haar uit. Als hun handen elkaar raken, knetteren elektrische schokken over en weer. Hij houdt haar hand langer vast dan nodig. Haar hart bonkt in haar borst. ‘Ik zie dat je nog aan het eten bent, Freek. Zal ik zo terugkomen om te helpen met het in bed tillen?’
Hilde kijkt hem indringend aan. ‘Nee hoor, dat is niet nodig. Ik red me wel.’
Hij glimlacht bij haar laatste woorden, knikt en loopt de deur uit.
Ze schraapt met het lepeltje de laatste vla uit het bakje. Haar hand trilt en ze probeert haar ademhaling onder controle te krijgen.
‘Wat een broekie nog, hè?’ zegt Freek.
Ze glimlacht en knikt.